บทที่ 132 ศูนย์กลางของหัวใจ

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลศูนย์ประจำจังหวัดไม่ได้มีบรรยากาศอึมครึมหรือตึงเครียดอย่างที่ควรจะเป็นสำหรับผู้ป่วยอาการสาหัส ตรงกันข้าม มันกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังลอดออกมาเป็นระยะ

แสงแดดยามสายทอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาตกกระทบเตียงผู้ป่วย อิงดาวในชุดเ...